Dag 28: Iets dat ik mis

Overzicht, dat is het eerste waar ik aan moet denken. Want dat mis ik. Niet altijd, maar toch regelmatig. Dat kan zijn om het werk, als ik het te druk vind. Of thuis, en daar is dan geen speciale reden voor. Nou ja, ik ben nogal rommelig (en ik niet alleen) en dat komt het overzicht niet ten goede. Soms zou ik willen dat ik een georganiseerde gestructureerde werkende moeder ben. Maar dat is misschien ook wel weer erg saai.

Loslaten, dat mis ik ook. Want ondanks dat ik rommelig ben, wil ik wel alles opgeruimd en netjes hebben. Maar daar ben je dan extra tijd aan kwijt. Ik moet leren dat ik niet alles kan doen, dingen los moet laten. Dan natuurlijk wel dingen, die ik wel kan missen. Want anders komen ze hier weer terug, en blijft het zo’n cirkeltje.

Dag 27: Mijn favoriete plek

Die zoek ik dichtbij, dat is namelijk ons huis. Ik ben een echte huismus en ik vind het dan ook heerlijk om veel thuis te zijn. Lekker wat aanrommelen, met de meiden spelen, tv kijken, achter de laptop zitten, slapen, eten… het kan allemaal hier.
Soms denk ik, het zou best wat groter mogen. Maar ja, dan zou het wel gewoon op dezelfde plek moeten staan. Natuurlijk hebben we wel eens aan uitbouwen gedacht, maar we hebben zo’n heerlijke tuin, ik vind het echt zonde om daar wat van op te geven. En nu Joris voor zichzelf is begonnen, zijn grote verbouwingen uit financieel oogpunt sowieso niet zo handig.

Ach, als het niet zo groot is, heeft het ook wel iets. Het oogt snel knus, en daar voel ik me prettig in. Wat ik wel mis is een extra kamer waar ik mijn rommel kwijt kan. Want rommelig zijn we allemaal, dus echt opgeruimd is het nooit. Een kamer om het gewoon allemaal neer te gooien, zou fijn zijn. Maar dat is natuurlijk ook geen oplossing.

Ik dwaal af van mijn favoriete plek. Een plek, die voor mij op de juiste plek staat, met lieve huisgenoten (zeg ik geheel onpartijdig 😉 ) en waar ik me fijn voel.

Dag 26: Mijn angsten

Met de herfst voor de deur wordt één van mijn angsten op de proef gesteld. Naast de angsten die, volgens mij, bij het moederschap horen, bijvoorbeeld dat de dames een ongeluk krijgen, ben ik erg bang voor spinnen.
Die spinnen houden niet zo van de herfst, dan willen ze lekker droog zitten en komen daarom gezellig naar binnen. En zo gezellig vind ik dat niet! Dan kunnen ze nog zo nuttig zijn, hier zijn ze niet welkom.
Verstandelijk weet ik dat die beestjes niets doen, banger zijn voor mij. Maar ik heb het gevoel dat ze met alle ogen me aankijken en me ieder moment kunnen bespringen.
En nu ik er zo over schrijf, weet ik al dat ik, half onbewust, vanavond alle hoeken van de slaapkamer scan om te zien of er eentje zit. Als dat zo is, dan moet die eerst gevangen worden, voordat ik kan slapen. Brrr, stel je voor dat er dan zo eentje over je heen loopt. En hoeveel eet je er ook al weer op in je leven…

Morgen: Mijn favoriete plek

Dag 25: Een eerste keer

Pfff, er zijn een hoop eerste keren. En als je kinderen hebt, krijg je de eerste keren van hen er ook nog bij. Tenminste, tot een bepaalde leeftijd.

Omdat ik alles met jullie deel via mijn blog, moet ik nu automatisch terug denken aan mijn eerste blogposting. Op 30 april meldde ik me aan bij web-l0g.nl. Vooral omdat Joris druk bezig was om deze site op te zetten en hij een proefkonijn nodig had. Ik ga graag een uitdaging aan, en wil altijd wel iets nieuws proberen, dus ik wilde de rol van proefkonijn op me nemen.

Mijn eerste posting plaatste ik op 13 mei 2003, en ik had echt geen idee, haha.

Ik heb me geregisteerd op deze site, maar ik heb echt totaal geen idee wat de bedoeling is van een web-log. Is het een soort dagboek, is het een soort privé forum of toch net weer wat anders. Ik denk dat mijn web-log dan ook maar in het teken komt te staan van de ontdekking van de web-log.

Ach, en ik weet eigenlijk niet of wat ik nu doe echt officieel onder het bloggen valt. Maar ik doe het al ruim 7 jaar met veel plezier. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een ‘hobby’ zo lang heb volgehouden, dus dat zegt wel wat.

Morgen: Mijn angsten

Dag 24: Iets dat me aan het huilen maakt

Er zijn verschillende dingen die me aan het huilen maken. Dat kan zijn van verdriet, maar ook van geluk of ontroering. Gisteren was een dag met regelmatig een traantje, maar het waren geen tranen van verdriet.

Gisteren trouwde mijn collega (we zijn al zo’n 8 jaar collega’s) en ’s middags ging ik dan ook op weg naar het stadhuis om bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Het weer was stralend en toen ze daar met haar toekomstige man in de trouwauto aan kwam rijden, schoot ik al bijna vol. Ze zag er prachtig uit (haar toekomstige man natuurlijk ook, maar de aandacht gaat dan toch iets meer naar de bruid) en ze straalden allebei. De plechtigheid in het stadhuis was ontspannen en leuk. Het dochtertje van 5 had een verrassing in de vorm van een gedichtje, en daar kwamen bij mij de eerste tranen. Zo lief en ontroerend.

’s Avonds op het bruiloftsfeest werden we ontvangen door een prachtig bruidspaar, die misschien nog wel harder straalden dan die middag. Het feest was erg leuk en gezellig en ik vond het heerlijk om te zien hoe mijn collega genoot van het feest. De waterlanders kwamen pas echt toen de vader van de bruid, door de bruid zelf, op de dansvloer werd geroepen. Samen dansten ze op Dochters van Marco Borsato. Zo mooi, en op zo’n moment is dat nummer zo toepasselijk.

Ik kijk terug op een mooie, maar ook ontroerende, bruiloft. Het mooie is, dat als ik er al zo op terug kijk, moet het voor het bruidspaar toch zeker een heel bijzondere dag zijn geweest!

Morgen: Een eerste keer

Pin It on Pinterest