Afgesloten

Gisteren had ik mijn laatste afspraak bij de psycholoog. Een afsluitend gesprek en voor mij meteen een symbolische afsluiting van een periode. Mijn werkende leven, of zoiets.
Het was een goed gesprek en de conclusie was dat het nu stukken beter met me gaat, dat mijn hulpvragen zo goed als niet meer van toepassing zijn.
De keuze om te stoppen met werken blijkt de juiste te zijn. Het geeft zoveel rust. En die rust heeft zeker ook een positieve invloed op Sterre en Benthe.

Mijn laatste werkdag is inmiddels zo’n twee maanden geleden en ik merk dat ik steeds meer in een ritme kom. Er is nog wel wat achterstallig werk in huis, maar ik til daar niet meer zo zwaar aan. Lukt het vandaag niet, dan komt dat morgen wel. Ik vind het ook gemakkelijker om prioriteiten te stellen. En ik neem meer tijd voor de dames. Dat niet alleen, ik kan er ook meer van genieten. Want dat was ik wel een beetje vergeten, hoe dat moest.

En dan nu echt naar de psycholoog

De intake-periode was al afgerond en nu was het dan tijd voor het eerste echte gesprek met de psycholoog. Dat vond afgelopen woensdag plaats. Sinds het besluit om te stoppen met werken, heb ik mezelf nog wel afgevraagd of het nog wel echt nodig zou zijn. Maar ik was met die intake begonnen en niet al mijn problemen worden veroorzaakt door mijn werk. Ik wil ook gewoon wat meer inzicht in mezelf krijgen. Weten waarom ik mezelf in de weg kan zitten en wat ik er aan kan doen om dat tegen te gaan.

Mijn eerste gesprek vond ik al heel verhelderend. Samen met de psycholoog heb ik gekeken naar de problemen waar ik tegen aan liep. Vervolgens zijn we gaan kijken naar omstandigheden (wat is er de afgelopen tijd in mijn leven verandert) en naar persoonlijksheidskenmerken. Want die twee kunnen ervoor zorgen dat er zich dus bepaalde problemen voor doen. Ze schreef alles op een bord en toen ik het zo zag staan, zag het er erg logisch uit.

In de volgende afspraken gaan we kijken hoe we de negatieve gedachten, die voortkomen uit de problemen die ik ervaar, om kunnen zetten naar realistische gedachten. Ik heb daar ook meteen een huiswerkopdracht voor gekregen. Als ik in een situatie kom waarin ik het even niet meer zie, dan moet ik deze opschrijven met daarbij mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn uiteindelijke gedrag.

Ik heb er een goed gevoel. Ik vind het herkenbaar dat ik mijn gedachten om moet buigen, dat dit mij kan helpen. Ik denk wel dat ik door het opzeggen van mijn baan al een hele hoop rust ga krijgen, maar wat extra handvatten zijn zeker welkom!

Een dag na de challenge

Ik ben behoorlijk gewend geraakt aan het iedere dag een posting schrijven. En nu de challenge voorbij is, heb ik even geen idee waar ik het over moet hebben.

Ik wilde schrijven over de bezuinigingen in de kinderopvang die er weer aan komen, maar daar weet ik nog niet genoeg over. Ik kan daarover alleen maar boos worden, omdat ik het gewoon niet begrijp. Wat willen ze nu eigenlijk? Dat vrouwen weer meer op de arbeidsmarkt te vinden zijn of willen ze gewoon weer terug naar hoe het was, moeder thuis en vader aan het werk? Ik heb echt niets tegen het laatste, maar ben daar dan eerlijk over, in plaats van het sturen van incongruente signalen.

Of ik kan het hebben over Penoza. Een nieuwe Nederlandse serie die vorige week is begonnen en waar zo op Ned 3 de tweede aflevering van begint. Want dat gaat volgens mij ontzettend spannend worden. Nee, ik heb een beter idee, ik sluit mijn laptop en ik ga lekker Penoza kijken! 😉

Dag 30: Een laatste moment

Nou, dat was het dan. Dit is de laatste posting in deze challenge. Ik vond het erg leuk om te doen, al kostte het soms wat moeite om elke dag wat te plaatsen. Ik heb wel het idee dat ik door deze challenge wat persoonlijker ben geworden, al was dat vooral in het begin behoorlijk van toepassing.

30 dagen bloggen is, ondanks wat moeite, toch goed vol te houden. Dat is me niet gelukt voor mijn 365 dagen project. Ik ben één keer vergeten een foto te maken en daarna er meteen maar helemaal mee opgehouden. Wel jammer, maar misschien onderneem ik nog eens een nieuwe poging. Dan begin ik op 1 januari, kan ie in het rijtje van goede voornemens.

Nu deze challenge voorbij is, ga ik weer wat met het uiterlijk van mijn blog aan het werk. Ik ben er nog steeds niet helemaal tevreden over. Ik wil het wat kleurrijker, gezelliger, knusser. Dat wordt dus een volgende challenge! Tips zijn welkom…

Dag 29: Mijn ambities

Zo op de één na laatste dag nog een behoorlijk challenge, want welke ambities heb ik eigenlijk? Ik denk dat ik ze vooral zoek in het opvoeden en groot brengen van onze 2 meiden. Het klinkt zakelijk, maar dat is een behoorlijk ambitieus project.
Nu ligt de uitdaging vooral in het spelen, leren, eten, drinken, vriendjes maken en wat er nog meer komt kijken bij het leven van een 2 en 5 jarige.
Maar de uitdaging zal zich in de loop van de tijd verschuiven naar begeleiden en ondersteunen. En loslaten, een woord dat ik gisteren al noemde en nu weer terug komt. Had ik het gisteren over het loslaten, om mezelf meer rust te geven.
Het loslaten, dat bij de meiden om de hoek komt kijken, geeft meer onrust. Want dat loslaten hoort erbij, steeds een stapje verder. En de ene keer gaat de gemakkelijker dan de andere keer. Zo vond ik de eerste keer dat Sterre naar de bso ging, veel spannender dan de eerste keer naar school. Bij dat laatste had ik meer het gevoel dat ik daar nog wat controle over had. Het is proces waarbij ik toch wel de ambitie heb dat ik er steeds beter mee om kan gaan.

En als dat loslaten goed gaat en de meiden een stuk zelfstandiger zijn, dan komen de ambities in mijn werk weer wat meer naar voren. Nu ben ik er vooral op gericht mijn werk goed te doen, en volgens mij lukt dat ook wel. Ik doe er in ieders geval mijn best voor!

Pin It on Pinterest