Beugelen

Beugelen

Het was te verwachten, onze oudste dochter die zou gaan beugelen. Zelf heb ik nooit een beugel gehad. Mijn vroegere tandarts, niet degen die we nu hebben, vond het nooit zo nodig. Toen ik het uiteindelijk wel nodig vond was mijn overbeet alleen nog te verhelpen met een kaakoperatie. Tja, dat zag ik dan niet zo zitten.

Gisteren zat onze dochter van 10 in de tandartsstoel voor, zeg maar, de voorronde van het beugelen. Ze moest happen, mocht vragen beantwoorden en werd op de foto gezet. Dat happen vond ik nog best akelig, maar het werd goed doorstaan. Al werd die groene klei en de smaak daarvan niet zo goed gewaardeerd. Nadat het happen achter de rug was, was eigenlijk het ergste voorbij.

Bij de vragenlijst werden de vragen echt aan Sterre gesteld, ik was soms de hulplijn, maar ze beantwoordde alles zelf. Ook de vraag of ze gepest zou worden als ze een beugel had werd gesteld. Ze verwacht zelf niet dat dit gaat gebeuren en ik eigenlijk ook niet. Maar dat de vraag er in zat vond ik eigenlijk wel erg goed. Want het zou natuurlijk kunnen, dat het een aanleiding is om te gaan pesten. Vooral omdat er in de klas nog niet zoveel kinderen een beugel hebben. Maar er gaan er wel steeds meer bij komen, er zitten er al een paar in hetzelfde traject, geloof ik.

Daarna maakte de tandarts nog een aantal charmante foto’s, waar haar tanden goed op te zien zijn. En na een overzichtsfoto in het röntgenapparaat mochten we al weer naar huis. Na de meivakantie mogen we terug komen. Dan horen we het behandelplan en wat voor soort beugel het gaat worden. Wordt vervolgd dus!

Met de kinderen naar Beeld en Geluid

Met de kinderen naar Beeld en Geluid

Vandaag stond er voor de meiden een studiedag gepland. En omdat we een bezoekje aan Beeld en Geluid in Hilversum al lang op ons lijstje hadden staan, leek het ons een mooi moment om dat vandaag dan maar eens te doen. We hoopten dat het niet te druk zou zijn, ondanks de vakantie in het noorden.

beeldengeluid-04126

En gelukkig, de drukte viel me heel erg mee. Het was wel redelijk druk, maar niet zo druk dat je nergens bij kon of lang zou moeten wachten.

We keken rond bij de 3fm-tentoostelling, luisterden naar allerlei muziek en bekeken verschillende filmpjes. Dit alles doe je met een ring, die je aan het begin hebt geactiveerd. Daarbij heb je jouw geboortedatum ingevoerd, zodat je bij het bekijken van de filmpjes ook dingen voorbij ziet komen uit jouw jeugd. Zo zag ik een stukje Familie Knots en De Poppenkraam. Maar ook de serie Dr. Krankenstein, die ik me wel weer kon herinneren bij het zien van het filmpje, maar echt totaal vergeten was.
Samen met Benthe bekeek ik het intro van The A-Team. Volgens mij was ze behoorlijk onder de indruk van de ontploffingen en rondvliegende auto’s, maar was ze ook verbaasd dat ik dat vroeger mocht kijken. 🙂

beeldengeluid-04150

Eigenlijk is het een hoop herkenning bij zo’n dagje Beeld en Geluid. We hebben heerlijk rond gekeken, hebben daar ook goed de tijd voorgenomen. We konden er een hele dag rondhangen, er is genoeg te zien. Van een onderdeel voor de kleintjes met onder andere Sesamstraat tot een nostalgisch rondje muziek met een beetje Toppop.

beeldengeluid-04182

In de vakanties en de weekenden heb je ook nog de mogelijkheid om een Hillywood Tour te doen. Met een soort treintje rijd je dan over het mediapark en komt in allerlei studio’s. Nou ja, dat hebben we gelezen, de tour zelf hebben we niet gedaan. Met z’n 5-en zouden we daar bijna 50 euro aan kwijt zijn en dat vonden we toch wel erg veel. Een rondje internet liet ook een flink aantal negatieve reacties zien over deze tour, dus dat maakte de beslissing wat gemakkelijker.

Conclusie na een dag Beeld en Geluid:

Een erg leuk uitstapje, ook voor kinderen leuk om te bezoeken. Er is genoeg te zien en te doen. Wel lijkt het me goed om drukte te ontwijken, omdat je regelmatig bij een schermpje kijkt of ergens naar luistert waar je zelf iets kunt kiezen. Als het druk is vermoed ik dat je vaak en soms ook lang moet wachten. Wat dat betreft zijn die studiedagen ideaal, dat zijn mooie momenten om een museum te bezoeken.

Automobilisten zijn egoïsten

Mijn dochters liepen vanochtend samen naar school. Ik keek mee bij het oversteken van de Burgemeester Canterslaan en fietste vervolgens, met Mees achterop, naar school. Daar wachtte ik tot ze daar zouden arriveren. Sterre kwam verontwaardigd aangelopen, ze liepen op het zebrapad op de Gemullehoekenweg en werden bijna aangereden. De automobilist reed gewoon door. Ze was terecht boos. En ik was vooral blij dat ze veilig op school waren aangekomen. Eén stapje verder en het was goed mis gegaan. Dat besef drong later tot me door en inmiddels heb ik een kookpunt bereikt.

Want hoe vaak gebeurt het wel niet dat mijn kinderen of ik bijna van onze fiets worden gereden? Op sommige punten in Oisterwijk gebeurt dat bijna wekelijks. En waarom? Omdat automobilisten in een stalen kooi zitten, waarin ze het idee hebben dat ze alleen op de wereld zijn. Of dat er wel andere mensen zijn, maar dat deze totaal ondergeschikt zijn. Want ik moet ergens zijn, ik moet daar snel zijn en niemand houdt mij tegen. Dat maakt automobilisten egoïsten. Er wordt geen rekening gehouden met andere weggebruikers, met kwetsbare weggebruikers, zoals voetgangers en fietsers.

Automobilisten lijken zich niet te beseffen dat als het fout gaat, het goed fout gaat. Daar sta je dan met je gehaast en een verschrikkelijk ongeluk op je geweten. Maar hé, dat maakt die automobolisten niet uit, want je zult toch maar een minuut later ergens aankomen!

Ja, ik ben boos. Boos op de automobilisten die door onze straat racen, terwijl het een 30 kilometer zone is. Boos op diegene, die vanochtend bijna mijn dochters aanreed. Boos op de persoon die mij en Mees bijna omver reed, omdat hij rechtsaf wilde, terwijl ik daar nog fietste en hij mij dondersgoed had gezien. Boos op die grote bakken (en die zijn er in Oisterwijk een hoop), die je de goot in duwen. Ik ben er echt zo klaar mee.

Maar wat is het ergste? Op school geven de ouders aan dat ze de kinderen met de auto naar school brengen, omdat het zo druk is met auto’s. Ja, daar schiet je dus helemaal niets mee op, zo wordt het alleen maar drukker! Komen de fietsers steeds meer in de minderheid en worden ze meer en meer van de weg geduwd.

Automobilisten, ik hoop dat jullie trots zijn op jezelf. Ik durf straks mijn kinderen niet meer alleen naar school te laten gaan. Dat vind ik nu al moeilijk. Terwijl ik vind dat dit gewoon moet kunnen. Maar blijkbaar zijn jullie te egoistïsch.

En ja, ik scheer alle automobilisten over één kam. Bewijs maar de jij niet zo bent. Houd je aan de snelheid, stop netjes voor een zebrapad, geef voorrang (ook aan fietsers), snijd niemand af en houd gewoon rekening met je mede-weggebruiker. Mijn kinderen en ik bedanken je nu alvast daarvoor.

 

Op zoek naar opvoedinspiratie

Op dit moment ben ik niet de moeder die ik wil zijn. En wat klinkt dat zwaar als ik dat zo hier neer zet. Maar helaas voelt het wel zo. Ik wilde typen ‘de laatste tijd’, maar eigenlijk is het al wel langer, mopper ik teveel, schreeuw ik teveel, zeg ik te vaak nee en vind ik mezelf gewoon geen leuke moeder. En dat frustreert waardoor ik in een vicieuze cirkel terecht kom, bijna een spiraal naar beneden.

Inspiratieboek voor leuker en makkelijker opvoedenZo’n herfstvakantie vind ik dan ook best lastig. Ik raak mijn structuur kwijt, alles voelt als een puinhoop en in mijn hoofd ben ik voornamelijk daar mee bezig. Ik neem niet eens de tijd om te genieten van de vrije tijd die ook bij zo’n vakantie hoort. Met als gevolg nog meer frustratie en ja hoor, daar gaan we dan weer.

Ik wil dit heel graag veranderen, maar het is moeilijk om die cirkel te doorbreken. Ik zit in een patroon en betrap me er steeds op dat ik er in blijf hangen. Maar dan is het alweer te laat. Het gevoel dat ik een slechte moeder ben komt dan steeds weer boven drijven, terwijl ik het heel graag anders wil doen.

Gisteren kwam ik bij Fantastic Moms dit boek tegen: Inspiratieboek voor leuker en makkelijker opvoeden van Tischa Neve. Ik las de review, kwam al heel wat herkenbare dingen tegen en besloot om het boek meteen te bestellen. Dus hopelijk komt ie vandaag binnen en helpt het me om die vicieuze cirkel te doorbreken. Ik laat het je weten.

En wat ik me trouwens afvraag. Ben ik de enige die hier zo mee worstelt?

Dierenpark Zie-Zoo

Dierenpark Zie-Zoo

In deze tweede week van de vakantie wilde ik graag nog een keer op pad met Sterre, Benthe en Mees. Joris lukte het ook om tijd vrij te plannen, dus met z’n vijven gingen we op pad. We kwamen uit bij Dierenpark Zie-Zoo in Volkel. Een klein dierenpark, dat tegen de vliegbasis aan ligt. Er komen dus soms wat straaljagers overvliegen. Maar afgezien daarvan, is het een leuk dierenpark. Er zitten veel verschillenden dieren, voornamelijk kleinere dieren. Het zou ook niet goed zijn als je in een kleiner park een giraffe tegen zou komen, die zou daar nooit voldoende ruimte hebben.

dierenpark-8239

Verder zit er bij het park nog een speeltuintje en op de zolder van het hoofdgebouw kun je ook nog reptielen bekijken. En hoewel ik die toch altijd een beetje eng vind, kijk ik altijd graag naar reptielen. Vooral door al die mooie kleuren.

vlek-8294

Volgens mij is het dierenpark volop aan het vernieuwen en uitbouwen. Tijdens de korte wandeling naar de parkeerplaats zagen we een bord hangen met daarop het huidige park en het uitgebreide park. Aan het bord te zien komt er nog een behoorlijk stuk bij. Dus over een aantal jaren moeten we nog eens een kijkje gaan nemen.

Maar zoals het nu is, is het ook een leuk park om te bezoeken. Je hoeft er niet een hele dag voor uit te trekken, omdat het nu eenmaal niet zo groot is. Toch is het wel een bezoekje waard, want door de kleinschaligheid is het lekker overzichtelijk.

Pin It on Pinterest