En nu is het echt voorbij…

En nu is het echt voorbij…

Wat was het leuk, de afgelopen 52 weken. Iedere zaterdag een mail met een nieuwe foto-opdracht en daar mee aan de slag gaan. Het zorgde ervoor dat ik anders ging fotograferen en ook echt anders ging kijken. Tenminste, dat gevoel heb ik wel. In de Facebook-groep omschreef ik het zo:

Van macro naar een groter geheel. Ik maakte altijd heel veel macro foto’s, maar ik merk dat ik dit in de afgelopen 52 weken steeds minder ben gaan doen. Ik ben meer op zoek naar een groter geheel met daarin een bepaald element. Dat klinkt cryptisch, maar ik weet niet zo goed hoe ik het beter moet omschrijven.

 
Ik heb het idee dat mijn foto’s rustiger zijn geworden, meer aandacht voor datgene dat ik vast wil leggen. Mijn focus gaat naar een onderwerp met daaromheen een rustige omgeving, zodat de focus bij het onderwerp blijft. Maar het onderwerp hoeft niet van dichtbij te worden vastgelegd, ik vind het leuk om te spelen met de lege ruimte er om heen.

 

Ik heb in ieders geval genoten het afgelopen jaar, genoten van de verschillende uitdagingen, die ik meestal wel, maar soms niet aan ging. Een laatste foto, voor hier dan. Want met fotograferen ga ik zeker door. Er is nog zoveel te zien!

Ik weet dat ik niet alle opdrachten volledig heb afgerond, maar voor mijn gevoel is het nu klaar en heb ik de 52 weken voltooid. Hoe nu verder? Er is een vervolg, een verdiepingsslag. Ga ik daar mee door? Ik weet het nog niet. Mijn eerste reactie is: ja! Maar er hangt natuurlijk wel een kostenplaatje aan en ik moet de afweging maken of het me die investering waard is…

Zoek het dicht bij huis… een plaatsportret

Zoek het dicht bij huis… een plaatsportret

Een paar weken geleden kwam de opdracht ‘Maak een plaatsportret’ binnen. Ik dacht meteen te moeilijk, waardoor ik niet wist hoe te beginnen. Dus stelde ik het steeds maar uit. Totdat ik vanochtend met Joris eindelijk weer eens een keer ging wandelen (we willen dit eigenlijk eens in de 2 weken doen, maar het was inmiddels al weer een hele tijd geleden). We wandelden van huis uit naar het Van Esschenven, het eerste ven dat je tegenkomt. En ineens was het me helemaal duidelijk. Want hoe bijzonder is het dat je zo snel in de prachtige natuur bent! Daar komt ook nog eens bij dat Oisterwijk en de vennen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Waarom had ik dat niet eerder bedacht?

Dit betekende wel dat ik me niet helemaal aan de opdracht heb gehouden, want het bezoek aan de bijzondere plek had ik van te voren moeten plannen en voorbereiden. Ik denk wel dat ik op dezelfde manier op pad zou zijn gegaan. Hieronder in ieders geval een paar foto’s van deze bijzondere plaats. Meer vind je er op Flickr.

plaatsportret-04259

plaatsportret-04255

plaatsportret-04260

Zie jij ook een vogel op een tak zitten? Tijdens het wandelen moest ik echt even twee keer kijken. Maar dan bleef ie wel heel lang stil zitten. 🙂

Selfies maken

Selfies maken

Een aantal weken geleden kregen we bij 52 weken anders kijken de opdracht om anonieme zelfportretten te maken. Aan de slag met selfies dus. Nou ja, onherkenbare selfies. Zelf maak ik niet zo vaak selfies, in ieders geval niet van mezelf alleen. Nu moest het dus, maar wel onherkenbaar.

En, zoals bij zowat elke opdracht bij 52 weken anders kijken suddert het nog even door. Dus ook weken later maak ik nog foto’s, die thuis horen bij een paar weken geleden. Zo ook vorige week bij Beeld en Geluid waar ik een weerspiegeling van mezelf tegen kwam.

beeldengeluid-04117

Het voordeel van selfies is wel dat je zelf ook nog eens op de foto komt. Ik ben meestal degene die met de camera loopt, dus alles en iedereen wordt vastgelegd, behalve ik. En hoewel ik zelf niet zo op de foto hoef, vind ik het ook wel jammer. Natuurlijk heb je je herinneringen aan allerlei uitstapjes, maar als je terug kijkt naar de foto’s van de betreffende uitstapjes dan ontbreekt er dus iemand. En dat ben ik.

Zo, dat klinkt meteen wel heel deprimerend, toch is het wel iets om even bij stil te staan. Dus, bij het eerstvolgende uitstapje ga ik ervoor zorgen dat ik zelf ook op de foto kom. Dus toch selfies maken of de camera eens aan een ander geven. Nou ja, dat vind ik dan weer lastig, want ik vind het te leuk om zelf foto’s te maken. Zal ik het resultaat met jullie delen?

Lijnen #52wekenanderskijken

Lijnen #52wekenanderskijken

Vanochtend viel de nieuwe opdracht alweer op de digitale deurmat. Een signaal dat ik nog even met de opdracht van afgelopen week, lijnen, aan de slag moet. Daarom vind ik het ook zo fijn om vroeg op te staan en in alle rust even door mijn foto’s te kijken. Ik ben tevreden met het lijnen-resultaat van afgelopen week. Ik zie alleen ineens overal lijnen op foto’s staan, die heb ik alleen niet bewust gemaakt met het onderwerp in mijn hoofd. Ik smokkel er toch maar eentje bij. 🙂 Inmiddels zijn de foto’s weer samengevoegd in een nieuw Flickr-album.

Lijnen-03829

Lijnen-03825

Paren #52wekenanderskijken

Paren #52wekenanderskijken

Mijn favoriete foto uit het thema ‘paren’ is de foto die hier bovenaan het bericht staat. Waarschijnlijk waren de laarzen me niet eens opgevallen zonder dit thema in mijn hoofd. Grappig hoe je gedachten en aandacht dan werken.

Natuurlijk maakte ik meer foto’s met dit onderwerp, maar naar mijn gevoel nog niet voldoende. Hieronder vind je nog een paar foto’s uit dit thema. Op flickr vind je er nog een aantal.

Paar-03854

Dublin-03632

Pin It on Pinterest