Vorige week bezocht ik een draagdoekconsulent. Zij kon mij de Storchenwiege draagzak laten zien en uitleggen. Die bleek eenvoudig in gebruik, en vond ik er ook leuk uitzien, dus de keuze was snel gemaakt. Omdat de kleur, die ik graag wilde, niet op voorraad was, moest ik nog even geduld hebben. Maar afgelopen donderdag kon ik de draagzak op gaan halen.
Gisteren zijn we er voor de eerste keer een stuk mee gaan wandelen. En dat ging goed. We zijn naar Kasteel Nemerlaer gewandeld, hebben daar wat gedronken en zijn weer naar huis gewandeld. In totaal was het zo’n 4,5 kilometer, een goede oefening.
Dat was niet het enige dat ik heb geoefend. Tijdens onze drinkpauze was het voor Mees ook tijd om te drinken. Dus meteen geoefend met voeden in het openbaar. Ik had een hydrofiel doek meegenomen om het toch wat te bedekken. En dat ging goed. Het voelde wat onwennig, maar gelukkig was het rustig op het terras.
En hoewel ik er vandaag een beetje door heen zit door slaapgebrek, dat is dan toch wel een voordeel van borstvoeding. Je hebt het altijd bij de hand.
We doen een poging om met zijn 4-tjes op de foto te gaan.
Voor alles is een eerste keer, zo ook voor het eten van sushi. Waarom ik het nog niet eerder op heb, geen idee. Misschien omdat het meestal wordt bereid met vis en ik ben niet zo’n vis-eter. Maar nu ik niet meer zwanger ben, leek het me een mooi moment om toch te gaan proeven.
Zo’n laatste dag met de kraamhulp voelt voor mij altijd een beetje raar. Iemand die je de week van te voren nog niet kende, maak je in een week van heel dichtbij mee. En na een weekje vertrekt ze dan weer. En ik hou niet zo van afscheid nemen, ben er ook niet goed in. Weet niet goed wat te zeggen of te doen. Natuurlijk hadden we nog wel een kadootje gehaald. Afgelopen week hebben we het regelmatig gehad over de fruitbomen in onze tuin. En over de kruisbessen. Dus voor Els hebben we een kruisbesstruik gehaald. Een keer wat anders dan een bosje bloemen en wat persoonlijker.
