Media Ukkie Challenge

Media Ukkie Challenge

Volgende week vrijdag start ik met een nieuwe challenge, de Media Ukkie Challenge. Inderdaad, op 1 april, nu maar hopen dat het geen grap is dus. Maar als ik de site zo eens bekijk, verwacht ik dat dit niet zo zal zijn.

Zoals de site al aangeeft zijn tablets en smartphones niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven. Ook hier niet. Ik moet zelfs bekennen dat ik het soms ontzettend gemakkelijk vind. Als ik even iets moet doen waarbij ik onze jongste zoon niet kan gebruiken, hij bevindt zich graag op maximaal een meter afstand van mij, dan ben ik erg toegeeflijk wat betreft de iPad. Zo kan ik bijvoorbeeld even rustig een blog typen, terwijl hij zich prima vermaakt met een spelletje. Bij voorkeur wel een leerzaam spelletje dan. 🙂

Omdat het zo gemakkelijk is, gebeurt het dat de iPad teveel wordt gebruikt. Vooral met 2 zussen, die regelmatig druk zijn met een smartphone is het erg lastig om de rem er op te houden. Daarom spreekt die Media Ukkie Challenge me zo aan. Want wellicht geeft het me handvatten om gecontroleerder en gestructureerder met de tablet om te gaan. Dat ik het niet teveel als zoethoudertje gebruik.

Ik ben dus erg benieuwd naar de challenge en de opdrachten die in die week binnen zullen komen. Ik zal de voortgang hier of op mijn facebookpagina met je delen.

Herken je het gebruik van de tablet als zoethoudertje, heb je er helemaal geen in huis of heb je juist strikte regels rondom het gebruik van de tablet? Ik ben erg benieuwd hoe je er mee omgaat, ik vind het namelijk best lastig.

De prepuberteit

De prepuberteit

Misschien is het wel heel handig, die prepuberteit, dan kun je er alvast aan wennen. Wennen aan de echte puberteit. Fijn dat onze oudste dochter van 10 ook meewerkt aan deze gewenningsfase. Zo kunnen we ons een beetje voorbereiden. Voor iedere pre-puber verloopt het natuurlijk anders, ieder kind is uniek.

Maar wij merken het vooral aan stemmingswisselingen en een sterke boze reactie als iets niet helemaal verloopt zoals ze graag had gewild. Die boosheid vind ik soms zo onredelijk, dat ik het lastig vind om hier goed op te reageren. Meestal stampt ze boos naar boven en laten we haar even tot rust komen. Na een tijdje ga ik boven kijken en probeer ik er rustig met haar over te praten.

Op de site J/M vind ik een paar tips van Tischa Neve. Ik zal ze hieronder even met je delen:

  • Maak goede afspraken en geef duidelijke grenzen aan. Dat is altijd belangrijk, maar zet nu helemaal de puntjes op de i.
  • Laat je kind meedenken en geef het verantwoordelijkheid. Kijk bij discussies niet alleen waar je grenzen stelt, maar bekijk ook of je je kind ergens in tegemoet kunt komen.
  • Geef uitleg over puberteit en lichamelijke veranderingen zodat je je kind geruststelt. Sommige kinderen puberen al vroeg, terwijl klasgenoten en vrienden nog niet zover zijn. Geef je kind de ruimte om hierover te praten. Je kunt het ook voorlichtingsboekjes geven.
  • Maak het niet te groot. Anders geef je je kind een vrijbrief om zich dwars te gedragen: ik ben toch een (pre)puber, die doet toch zo?
  • Maak je kind duidelijk dat hij zich mag voelen zoals hij zich voelt, maar maak tegelijk afspraken over zijn gedrag. Dus: je mag je rot voelen, maar snauwen en met deuren gooien doen we niet.

Na het lezen van deze tips zijn er wel wat aandachtspunten die voor mij naar voren komen. Zoals verantwoordelijkheid geven. Dat ik moeite heb met loslaten weet je misschien al wel. En vooral bij de oudste is dat moeilijk, omdat het ook allemaal voor de eerste keer is. Maar we merken steeds beter dat ze wel wat verantwoordelijkheid aan kan, dus wordt het loslaten wat gemakkelijker. Nu mezelf aanleren om de dingen teveel uit handen te nemen, iets minder moederen dus!

Een ander punt waar we even voor rond de tafel moeten is afspraken maken. Vooral Joris en ik moeten kijken of we met alles wel op één lijn zitten, anders wordt het alleen maar verwarrend.

Ondertussen kan ik aan de slag met het boek van Berthold Gunster, Lastige kinderen? Heb jij even geluk! Een boek uit de omdenk-serie, die ik kocht omdat ik de laatste wat moeite heb met de opvoeding van onze jongste (dat is weer een onderwerp voor een andere keer) en daar graag anders in wil reageren. Maar ik denk dat dit boek ook in de prepuberteit een hulpmiddel kan zijn. 

Een hele nieuwe fase waar we in gaan. Een uitdagende fase, waar ik wel vol vertrouwen in ga. Heb jij al ervaring met de (pre)puberteit en welke tips wil je me zeker nog meegeven?

Wat ben je waard als thuisblijfmoeder?

Wat ben je waard als thuisblijfmoeder?

Soms komt het in me op dat ik maar weer eens aan het werk moet. Ik ben inmiddels bijna 5 jaar thuisblijfmoeder, wordt het niet weer tijd voor een baan? Mees is bijna 4, gaat na de zomervakantie naar school en dan? Tja, ik vrees dat die vraag nog veel gaat komen vanuit mijn omgeving, maar wellicht ook vanuit mezelf.

En een baan, aan het werk zijn, misschien voel ik me dan meer serieus genomen. Niet meer het moedertje dat altijd thuis is. Want ja, ik moet bekennen dat het soms zo voelt. Je zou kunnen zeggen dat ik mezelf dan niet zo serieus neem. Het is meteen zo dubbel, want ik weet hoe het is om het werken en moederschap te combineren. Dat leverde me een hoop stress en een aantal bezoekjes aan de psycholoog op. Die bezoekjes waren ook niet meer nodig na het besluit om te stoppen met werken. Er viel een last van mijn schouders toen ik wist dat ik mijn baan op kon zeggen.

Weer aan het werk?

Wil ik daar weer naar terug? En zo ja, wat moet ik dan in hemelsnaam gaan doen? Voor mijn gevoel ben ik er al heel lang uit. Mijn diploma SPH is inmiddels alweer ruim 15 jaar oud en voor het administratieve werk dat ik bijna 10 jaar heb gedaan, heb ik geen diploma. Daar komt nog bij dat ik parttime wil werken en zeker niet meer dan 3 dagen. Staat wel tegenover dat ik qua werkniveau niet zo heel veel eisen heb, ik snap dat ik niet in een topfunctie aan de slag zou kunnen. En dat wil ik ook helemaal niet. Op zich wil ik heus wel doorgroeien in een baan, of me in ieder geval verder ontwikkelen, maar een uitgebreide carrière zit niet in mijn toekomstperpectief.

En die topfunctie, die heb ik nu al wel, want als thuismanager (dat klinkt beter dan thuisblijfmoeder) ben ik hier wel degene die een hoop regelt en zorgt dat alles goed verloopt. Zowel uitvoerend als controlerend. Dat daarin niet iedereen altijd even goed meewerkt zorgt dat het een erg uitdagende functie is, waarin ik me flexibel op moet stellen. Wat dan weer mijn persoonlijke uitdaging is, erg lastig voor iemand die van structuur houdt.
Maar waarom voelt het dan soms zo minderwaardig? Waarom komt er vooral waardering als je werkt, als je voor inkomsten zorgt?

Vragen…

Het houdt me bezig, de ene tijd meer dan de andere. Het roept vragen bij me op, die ik niet meteen voor mezelf kan beantwoorden. En het geeft me een vervelend gevoel, omdat ik me dan gewoon even niet zo gewaardeerd voel als thuisblijfmoeder. Waarschijnlijk zorgt het voor een onzekerheid, die niet zozeer wordt veroorzaakt door mijn omgeving als wel door mijzelf. Genoeg om over na te denken in ieders geval.

Hoe denk jij over thuisblijfmoeders? Ben je er zelf Ă©Ă©n, koos je daar zelf voor of is het noodgedwongen? Of combineer je het, werk en moederschap. Ook dat kan een bewuste keuze zijn of is het noodgedwongen? En wat is voor jou het ideale plaatje?

Met de kinderen naar Beeld en Geluid

Met de kinderen naar Beeld en Geluid

Vandaag stond er voor de meiden een studiedag gepland. En omdat we een bezoekje aan Beeld en Geluid in Hilversum al lang op ons lijstje hadden staan, leek het ons een mooi moment om dat vandaag dan maar eens te doen. We hoopten dat het niet te druk zou zijn, ondanks de vakantie in het noorden.

beeldengeluid-04126

En gelukkig, de drukte viel me heel erg mee. Het was wel redelijk druk, maar niet zo druk dat je nergens bij kon of lang zou moeten wachten.

We keken rond bij de 3fm-tentoostelling, luisterden naar allerlei muziek en bekeken verschillende filmpjes. Dit alles doe je met een ring, die je aan het begin hebt geactiveerd. Daarbij heb je jouw geboortedatum ingevoerd, zodat je bij het bekijken van de filmpjes ook dingen voorbij ziet komen uit jouw jeugd. Zo zag ik een stukje Familie Knots en De Poppenkraam. Maar ook de serie Dr. Krankenstein, die ik me wel weer kon herinneren bij het zien van het filmpje, maar echt totaal vergeten was.
Samen met Benthe bekeek ik het intro van The A-Team. Volgens mij was ze behoorlijk onder de indruk van de ontploffingen en rondvliegende auto’s, maar was ze ook verbaasd dat ik dat vroeger mocht kijken. 🙂

beeldengeluid-04150

Eigenlijk is het een hoop herkenning bij zo’n dagje Beeld en Geluid. We hebben heerlijk rond gekeken, hebben daar ook goed de tijd voorgenomen. We konden er een hele dag rondhangen, er is genoeg te zien. Van een onderdeel voor de kleintjes met onder andere Sesamstraat tot een nostalgisch rondje muziek met een beetje Toppop.

beeldengeluid-04182

In de vakanties en de weekenden heb je ook nog de mogelijkheid om een Hillywood Tour te doen. Met een soort treintje rijd je dan over het mediapark en komt in allerlei studio’s. Nou ja, dat hebben we gelezen, de tour zelf hebben we niet gedaan. Met z’n 5-en zouden we daar bijna 50 euro aan kwijt zijn en dat vonden we toch wel erg veel. Een rondje internet liet ook een flink aantal negatieve reacties zien over deze tour, dus dat maakte de beslissing wat gemakkelijker.

Conclusie na een dag Beeld en Geluid:

Een erg leuk uitstapje, ook voor kinderen leuk om te bezoeken. Er is genoeg te zien en te doen. Wel lijkt het me goed om drukte te ontwijken, omdat je regelmatig bij een schermpje kijkt of ergens naar luistert waar je zelf iets kunt kiezen. Als het druk is vermoed ik dat je vaak en soms ook lang moet wachten. Wat dat betreft zijn die studiedagen ideaal, dat zijn mooie momenten om een museum te bezoeken.

Het allerleukste tekenboek…

Het allerleukste tekenboek…

Voorafgaand aan ons weekendje Dublin kocht ik voor de kinderen een nieuw kleurboek. Voor Benthe werd dit meer een tekenboek.
Ik kwam namelijk ‘Het allerleukste tekenboek’ tegen. Een tekenboek waar je zelf de tekeningen af moet maken. Een versie voor meisjes en een versie voor jongens. Maar Benthe houdt absoluut niet van roze of van prinsessen, dus leek het me beter om voor de jongens-versie te kiezen. Gelukkig bleek dit ook de juiste keuze.

Ik vind het zelf ook een erg leuk tekenboek, de voorbeelden zien er erg leuk uit en er is nog voldoende ruimte voor een eigen invulling. Mooi om te zien wat ze er dan allemaal bij tekent. En het tekenboek wordt steeds mooier.

tekenboek-04022

tekenboek-04019

Doemdenken en vliegen, geen fijne combinatie

Doemdenken en vliegen, geen fijne combinatie

Het is op sommige momenten heel lastig, dat doemdenken van mij. Nou ja, sommige momenten. Het is altijd lastig, maar soms heeft het meer invloed dan op andere momenten.
Met Sterre ging ik een weekend naar Den Haag. We sliepen in een hotel en bij aankomst zag ik erg dicht bij het hotel een tankstation zitten. En dan ga ik al. Want wat als die midden in de nacht ontploft en hotel vliegt in brand? Ik moet bekennen dat ik die nacht niet goed heb geslapen. Gelukkig heeft Sterre er niet veel van gemerkt.

Vliegen en doemdenken, dat vind ik nog lastiger. Dat wakkert nogal wat vliegangst aan. Maar ja, naar Dublin is toch echt het handigste met een vliegtuig. Dus daar zit je dan, in een volgepropt toestel (er kunnen echt veel mensen in) met de angst om neer te storten. Het opstijgen en landen vind ik de meest verschrikkelijke momenten, maar turbulentie wakkert mijn angst ook weer aan. En de combinatie van turbulentie en landen (zoals afgelopen vrijdag) zorgen helemaal voor de overtuiging dat we verongelukken met dit vliegtuig.

Gelukkig is dit allemaal niet gebeurd en zijn we weer veilig thuis. Maar het heeft ons voor vertrek wel doen nadenken over onze kinderen. Want wat gebeurt er met hen als wij er niet meer zijn. We hadden dit nog niet geregeld en ik voelde me daar erg schuldig over. Stel je toch voor dat we neerstorten en ze blijven alleen achter, wat dan?

Het doemdenken heeft dus wel iets positiefs opgeleverd. Want we hebben nu vastgelegd wie voogd wordt als ons (of Ă©Ă©n van ons) iets overkomt. Dat vind ik een erg fijn gevoel en het was heel gemakkelijk te regelen. Je hoeft dit niet meer via een testament te doen. Je kunt namelijk een verzoek doen voor een aantekening in het gezagsregister. Als er iets met ons gebeurt, dan kijkt de rechtbank daar in en ziet wie voogd is van onze kinderen. Dit kun je kosteloos regelen, je hoeft hiervoor alleen maar dit formulier in te vullen en de identiteitsbewijzen van de voogd(en) toe te voegen.

Erg fijn dat dit zo gemakkelijk kan en dat kan blijkbaar al vanaf 2014. Dat hadden we dus al wel eerder kunnen doen. 🙂

Pin It on Pinterest