En nu is het echt voorbij…

En nu is het echt voorbij…

Wat was het leuk, de afgelopen 52 weken. Iedere zaterdag een mail met een nieuwe foto-opdracht en daar mee aan de slag gaan. Het zorgde ervoor dat ik anders ging fotograferen en ook echt anders ging kijken. Tenminste, dat gevoel heb ik wel. In de Facebook-groep omschreef ik het zo:

Van macro naar een groter geheel. Ik maakte altijd heel veel macro foto’s, maar ik merk dat ik dit in de afgelopen 52 weken steeds minder ben gaan doen. Ik ben meer op zoek naar een groter geheel met daarin een bepaald element. Dat klinkt cryptisch, maar ik weet niet zo goed hoe ik het beter moet omschrijven.

 
Ik heb het idee dat mijn foto’s rustiger zijn geworden, meer aandacht voor datgene dat ik vast wil leggen. Mijn focus gaat naar een onderwerp met daaromheen een rustige omgeving, zodat de focus bij het onderwerp blijft. Maar het onderwerp hoeft niet van dichtbij te worden vastgelegd, ik vind het leuk om te spelen met de lege ruimte er om heen.

 

Ik heb in ieders geval genoten het afgelopen jaar, genoten van de verschillende uitdagingen, die ik meestal wel, maar soms niet aan ging. Een laatste foto, voor hier dan. Want met fotograferen ga ik zeker door. Er is nog zoveel te zien!

Ik weet dat ik niet alle opdrachten volledig heb afgerond, maar voor mijn gevoel is het nu klaar en heb ik de 52 weken voltooid. Hoe nu verder? Er is een vervolg, een verdiepingsslag. Ga ik daar mee door? Ik weet het nog niet. Mijn eerste reactie is: ja! Maar er hangt natuurlijk wel een kostenplaatje aan en ik moet de afweging maken of het me die investering waard is…

Zoek het dicht bij huis… een plaatsportret

Zoek het dicht bij huis… een plaatsportret

Een paar weken geleden kwam de opdracht ‘Maak een plaatsportret’ binnen. Ik dacht meteen te moeilijk, waardoor ik niet wist hoe te beginnen. Dus stelde ik het steeds maar uit. Totdat ik vanochtend met Joris eindelijk weer eens een keer ging wandelen (we willen dit eigenlijk eens in de 2 weken doen, maar het was inmiddels al weer een hele tijd geleden). We wandelden van huis uit naar het Van Esschenven, het eerste ven dat je tegenkomt. En ineens was het me helemaal duidelijk. Want hoe bijzonder is het dat je zo snel in de prachtige natuur bent! Daar komt ook nog eens bij dat Oisterwijk en de vennen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Waarom had ik dat niet eerder bedacht?

Dit betekende wel dat ik me niet helemaal aan de opdracht heb gehouden, want het bezoek aan de bijzondere plek had ik van te voren moeten plannen en voorbereiden. Ik denk wel dat ik op dezelfde manier op pad zou zijn gegaan. Hieronder in ieders geval een paar foto’s van deze bijzondere plaats. Meer vind je er op Flickr.

plaatsportret-04259

plaatsportret-04255

plaatsportret-04260

Zie jij ook een vogel op een tak zitten? Tijdens het wandelen moest ik echt even twee keer kijken. Maar dan bleef ie wel heel lang stil zitten. 🙂

Lijnen #52wekenanderskijken

Lijnen #52wekenanderskijken

Vanochtend viel de nieuwe opdracht alweer op de digitale deurmat. Een signaal dat ik nog even met de opdracht van afgelopen week, lijnen, aan de slag moet. Daarom vind ik het ook zo fijn om vroeg op te staan en in alle rust even door mijn foto’s te kijken. Ik ben tevreden met het lijnen-resultaat van afgelopen week. Ik zie alleen ineens overal lijnen op foto’s staan, die heb ik alleen niet bewust gemaakt met het onderwerp in mijn hoofd. Ik smokkel er toch maar eentje bij. 🙂 Inmiddels zijn de foto’s weer samengevoegd in een nieuw Flickr-album.

Lijnen-03829

Lijnen-03825

Paren #52wekenanderskijken

Paren #52wekenanderskijken

Mijn favoriete foto uit het thema ‘paren’ is de foto die hier bovenaan het bericht staat. Waarschijnlijk waren de laarzen me niet eens opgevallen zonder dit thema in mijn hoofd. Grappig hoe je gedachten en aandacht dan werken.

Natuurlijk maakte ik meer foto’s met dit onderwerp, maar naar mijn gevoel nog niet voldoende. Hieronder vind je nog een paar foto’s uit dit thema. Op flickr vind je er nog een aantal.

Paar-03854

Dublin-03632

Week 44: Tekens #52wekenanderskijken

Week 44: Tekens #52wekenanderskijken

Een week te laat begon ik aan de 52 weken anders kijken opdracht van week 44; tekens. Maar thuis was het er niet van gekomen en in Dublin waren gelukkig genoeg tekens te vinden. Teveel om ze allemaal vast te leggen, dus koos ik degene die me het meeste opvielen.

Deze viel me zeker op, want die zat recht voor mijn neus in het vliegtuig. Altijd fijn om alle safety-opties te bestuderen.

Dublin-03773

Ook bordjes die op de grond liggen en daardoor eigenlijk de complete functie verliezen, gewoon omdat niemand ze dan kan zien.

Dublin-03709

Of bordjes in een hele oude bibliotheek, waarbij het eigenlijk zonde is dat ze er hangen. Wel functioneel, maar zo lelijk!

Dublin-03736

En nu is het weer zo ver, zodra ik bij de opdrachten van 52 weken anders kijken me ergens op ga focussen, dan blijf ik het overal zien. Dus tekens vallen me nu overal op.
In mijn Flickr-album vind je in ieders geval nog meer tekens.En misschien worden dat er nog meer. Ik merk namelijk dat ik tijdens de opdrachten die van voorgaande weken nog zo in mijn hoofd heb zitten, dat ik ook foto’s maak passende bij dat onderwerp. Het blijft dus een groeiende collectie.

Week 43: Wit

Week 43: Wit

In mijn mailbox zocht ik even de mail over het thema van deze week. Ik schrok even toen ik de mail vond, want staat er nu echt week 43?! Dat betekent nog 9 weken te gaan en de 52 weken anders kijken zijn al weer voorbij. En wat dan? Daar moet ik nog eens over na gaan denken.

Maar eerst deze week, in het teken van de kleur ‘wit’. Helaas kwam de sneeuw niet met bakken naar beneden. Alhoewel de afgelopen week wandelen niet mijn hobby was, was dat misschien ook maar goed.Dus werden het meer foto’s rondom het huis. En daar is genoeg wits aanwezig. Waarschijnlijk zie ik de komende week nog steeds overal witte dingen. Dan kan mijn Flickr-album mooi nog wat verder groeien.

wit-03489

wit-9796

Pin It on Pinterest