Naar de huishoudbeurs

Naar de huishoudbeurs

Na alle tweets die ik de afgelopen week voorbij zag komen, durf ik er haast niet meer voor uit te komen. Jeetje, wat kunnen mensen op anderen neer kijken, alleen omdat iemand naar de Huishoudbeurs gaat. Maar goed, gisteren ging ik dus naar de Huishoudbeurs. Met z’n 5-en carpoolend vertrokken we op zondagochtend naar Amsterdam.

En nu vraag je je misschien af waarom? En het antwoord is heel simpel. Ik vind het ieder jaar weer een gezellig uitstapje. Rondslenteren, van alles bekijken en wat dingen kopen. Ondertussen gezellig kletsend met op tijd een pauze. De tijd vloog gisteren in ieders geval weer voorbij.

Laatst zag ik trouwens een artikel voorbij komen dat de Huishoudbeurs wil verjongen en volgens dit artikel denken ze dat dit inderdaad lukt. Maar ik denk toch dat er nog wel wat te veranderen valt. Zo viel het ons op dat we maar weinig nieuwe dingen tegen zijn gekomen. En sommige hallen ken ik, na een aantal jaar, al wel uit mijn hoofd. Je ziet veel van hetzelfde steeds weer terug komen. Wel vond ik het Happy & Healthy onderdeel een leuke toevoeging (waar ik een fijne voorraad the insloeg), maar dat mag echt wel een stuk uitgebreider. Want trends als biologisch en duurzaam, die zie je maar heel weinig terug. Als de Huishoudbeurs echt wil verjongen, dan zullen ze daar toch meer aandacht aan moeten besteden. Maar ik denk dat dit ook voor veel grote merken van toepassing is.

Toch, de eindconclusie levert een geslaagde dag op, een gezellig dagje uit. En ondanks al dat negatieve gedoe er om heen (eerst eens goed naar jezelf kijken, dan pas oordelen over een ander) gaan we volgend jaar gewoon weer. In de hoop op wat leuke nieuwe dingen. 🙂

 

 

Count Your Blessings

Count Your Blessings

Deze week begonnen we met een feestje en zo zijn we ook weer geëindigd. Maandag werd Benthe 8 jaar. Dit vierden we in Friesland met slingers, Playmobil en een bezoekje van Bollo. Dinsdag konden we wederom genieten van een fijn dagje Friesland, maar woensdag moesten we echt weer naar huis. Nog even genieten van de weidse uitzichten, maar weer thuis komen blijft ook fijn.

cyb-04003

Weer thuis betekent niet dat we meteen weer druk in de weer gaan. De kinderen hebben nog steeds vakantie, dus daar passen we het ritme op aan. Vrijdag kwamen de mannen van de zonnepanelen. Het eerste deel ligt inmiddels, morgen het tweede en laatste deel.

cyb-04009

De laatste dag van de week sloten we dus weer af met een feestje. Want vandaag vierden we de verjaardag van Benthe met familie en vrienden. Het was erg gezellig, fijn om even bij te kletsen.

Zo’n vakantieweek vliegt toch weer snel voorbij. Het was ook een fijne week. Benthe hoopt dan op een paar saaie dagen, zodat het lekker lang duurt, maar die zaten er afgelopen week niet bij.

Een bad van appeltaart

Een bad van appeltaart

Treacle Moon, het merk ben ik al vaker tegen gekomen. Op blogs, maar ook in de supermarkt. De flessen met bad- en douchegel zien er mooi uit en zijn voorzien van een leuke tekst. Maar nog nooit eerder heb ik een fles gekocht.

Totdat ik wist dat ik een keer in een bad kon liggen, wij hebben alleen een douche, en ik dit heugelijke feit wilde vieren met een fijne badschuim. En hoe kun je dit beter vieren dan met appeltaart? Oftewel ‘warm apple pie hugs’. Dat kun je toch niet negeren.

Maar ruikt het dan ook echt naar appeltaart? Ik vrees dat ik Sterre gelijk moet geven en het meer richting appelsap gaat. Toch vind ik het een fijne geur, prima om in te badderen. En om mee te douchen. Want met badderen alleen krijg ik die fles niet leeg.

Gelukkig nieuwjaar!

Gelukkig nieuwjaar!

Afgelopen week dacht ik na over een terugblik op 2015. Ik besloot om het niet te doen. Ik tel iedere week mijn zegeningen en dat zorgt voor genoeg terugblikken. 🙂 Maar vooruit kijken, dat lijkt me wel een goed plan. Wat wil ik allemaal doen komend jaar?

In 2016 wil ik vooral meer genieten, meer genieten van mooie momenten. Dat betekent dat ik moet loslaten. Loslaten dat het niet altijd netjes is in huis, loslaten dat we dan maar wat later eten, loslaten dat het niet loopt zoals ik dat graag wil. Ik houd van structuur, maar dat moet ik (je raadt het al) toch wat meer loslaten. Want lukt me dat, dan kan ik meer genieten. Gewoon er in mee gaan, niet tegenstribbelen. Dat wordt al een onderneming op zich, maar een mooi vooruitzicht. Ik kijk er nu al naar uit.

Maar wat wil ik nog meer doen. Dat zal ik eens uitsplitsen. En hé, mocht het niet lukken komend jaar, dat is dan jammer. Loslaten… 😉

Blog
Plannen om iedere dag te bloggen heb ik niet meer, maar ik blijf gewoon stug doorgaan. Gewoon wanneer het me uitkomt en wanneer ik iets te melden heb. Wat ik wel een keer ga doen, is mijn categorieën eens goed aanpakken. Want het is een hele lijst, die ik eigenlijk terug wil brengen naar 5 of 6. Tips zijn welkom, want ik vind het erg lastig om de juiste benamingen voor de categorieën te vinden.

Fotografie
Nog 12 weken te gaan en dan zijn er 52 weken anders kijken voorbij. Daar zie ik al een beetje tegenop, want ik vind het leuk om te doen. En leuk om iedere week met een andere opdracht aan de slag te gaan. Ik merk dat ik echt anders ben gaan kijken, op andere dingen let. Die ontwikkeling en uitdaging wil ik er wel een beetje in houden. Maar hoe? Dat moet ik nog even uit gaan zoeken.

Huis
Dit jaar moet het er echt eens van komen, zonnepanelen! Binnenkort hebben we een afspraak staan met een leverancier. Als we akkoord zijn, hoeft het waarschijnlijk niet lang meer te duren, voordat ze geplaatst kunnen worden.
Verder staat het kantoor van Joris op het programma. Dat kan wel een opknapbeurt gebruiken. Joris is al rustig begonnen met wat dingen afbreken.

Tuin
Onze tuin is voor een gedeelte een rotstuin. Dat is nog een overblijfsel van de vorige bewoners. Voor mijn gevoel lijkt de tuin hierdoor smaller, dus wil ik graag dat die grote keien verdwijnen. En niet alleen de keien, ook de bijbehorende borders. Daar wil ik gras, zodat we een breder grasveld krijgen. Planten komen natuurlijk wel terug, maar in mindere mate.

Lezen
Mijn Goodreads Challenge van 2015 heb ik dik (met 213%) gehaald, dus dit jaar kan ik wel wat hoger in zetten. Ik heb al een mooie lijst van boeken die ik wil gaan lezen. Ik voeg steeds vaker boeken aan mijn nog te lezen-lijst toe. Dat is handig voor als ik in de bieb geen idee heb welk boek ik mee zal nemen. Ik zoek in mijn lijst en kijk welke ze hebben. Maar ook mijn ereader komt weer tevoorschijn. Die blijft ideaal tijdens vakanties. 🙂

Vakanties
Er staat al wat in de planning: Dublin, Friesland en Frankrijk. Maar ik ga ook nog een weekend met Benthe op pad, waarschijnlijk naar Rotterdam. Afgelopen jaar zat ik tijdens de zomervakantie niet lekker in mijn vel en kon ik niet volop genieten. Hopelijk gaat dat dit jaar beter! Dat is wel de bedoeling in ieders geval.

Automobilisten zijn egoïsten

Mijn dochters liepen vanochtend samen naar school. Ik keek mee bij het oversteken van de Burgemeester Canterslaan en fietste vervolgens, met Mees achterop, naar school. Daar wachtte ik tot ze daar zouden arriveren. Sterre kwam verontwaardigd aangelopen, ze liepen op het zebrapad op de Gemullehoekenweg en werden bijna aangereden. De automobilist reed gewoon door. Ze was terecht boos. En ik was vooral blij dat ze veilig op school waren aangekomen. Eén stapje verder en het was goed mis gegaan. Dat besef drong later tot me door en inmiddels heb ik een kookpunt bereikt.

Want hoe vaak gebeurt het wel niet dat mijn kinderen of ik bijna van onze fiets worden gereden? Op sommige punten in Oisterwijk gebeurt dat bijna wekelijks. En waarom? Omdat automobilisten in een stalen kooi zitten, waarin ze het idee hebben dat ze alleen op de wereld zijn. Of dat er wel andere mensen zijn, maar dat deze totaal ondergeschikt zijn. Want ik moet ergens zijn, ik moet daar snel zijn en niemand houdt mij tegen. Dat maakt automobilisten egoïsten. Er wordt geen rekening gehouden met andere weggebruikers, met kwetsbare weggebruikers, zoals voetgangers en fietsers.

Automobilisten lijken zich niet te beseffen dat als het fout gaat, het goed fout gaat. Daar sta je dan met je gehaast en een verschrikkelijk ongeluk op je geweten. Maar hé, dat maakt die automobolisten niet uit, want je zult toch maar een minuut later ergens aankomen!

Ja, ik ben boos. Boos op de automobilisten die door onze straat racen, terwijl het een 30 kilometer zone is. Boos op diegene, die vanochtend bijna mijn dochters aanreed. Boos op de persoon die mij en Mees bijna omver reed, omdat hij rechtsaf wilde, terwijl ik daar nog fietste en hij mij dondersgoed had gezien. Boos op die grote bakken (en die zijn er in Oisterwijk een hoop), die je de goot in duwen. Ik ben er echt zo klaar mee.

Maar wat is het ergste? Op school geven de ouders aan dat ze de kinderen met de auto naar school brengen, omdat het zo druk is met auto’s. Ja, daar schiet je dus helemaal niets mee op, zo wordt het alleen maar drukker! Komen de fietsers steeds meer in de minderheid en worden ze meer en meer van de weg geduwd.

Automobilisten, ik hoop dat jullie trots zijn op jezelf. Ik durf straks mijn kinderen niet meer alleen naar school te laten gaan. Dat vind ik nu al moeilijk. Terwijl ik vind dat dit gewoon moet kunnen. Maar blijkbaar zijn jullie te egoistïsch.

En ja, ik scheer alle automobilisten over één kam. Bewijs maar de jij niet zo bent. Houd je aan de snelheid, stop netjes voor een zebrapad, geef voorrang (ook aan fietsers), snijd niemand af en houd gewoon rekening met je mede-weggebruiker. Mijn kinderen en ik bedanken je nu alvast daarvoor.

 

Luisteren naar Isa Hoes

Luisteren naar Isa Hoes

‘Waarom kom jij naar Isa Hoes luisteren?’ vroeg de vrouw, die naast me stond, gisteren aan me. Ik keek de bomvolle zaal rond en dacht daar even over na. Ik antwoordde haar dat ik het boek had gelezen en daar van onder de indruk was. En dat was (en is) ook zo, het is een indrukwekkend en open verhaal over het leven met iemand die manisch-depressief is en uiteindelijk niet meer verder wil leven.

Maar dat was het niet alleen. Toen ik ging puberen begon Goede Tijden Slechte Tijden, met Peter en Myriam. Isa Hoes met haar gekke kapsels en Antonie, de hartenbreker. Er kwam De Kleine Blonde Dood en Allstars. En nog meer, maar deze staan het dichtste bij me. Het nummer ‘Toen ik je zag’ vind ik nog steeds erg mooi, het kan me nog steeds kippenvel bezorgen. Dus ook daarom stond ik daar in de Leerfabriek.

Verder was ik gewoon benieuwd naar Isa Hoes en hoe dat zou verlopen, zo’n interview. En ik moet zeggen, ik vind het een erg leuke vrouw. Heerlijk positief en opgewekt. Erg nuchter ook en heel open. Het interview verliep heel natuurlijk en werd gelukkig ook op een groot scherm in beeld gebracht. Het was leuk om er bij te zijn. Ik heb alleen niet gewacht op een handtekening in mijn boek, ook al had het boek voor de zekerheid toch maar meegenomen.

 

[bol_product_links block_id=”bol_5655771cbac01_selected-products” products=”9200000049672686″ name=”Toen ik je zag” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Pin It on Pinterest