Dat was het dan…

Dat was het dan…

Het laatste uurtje voor aukje.me is ingegaan. En dat voelt best wel raar, nu het zo definitief is. Ik heb ontzettend veel zin in een nieuwe frisse start, maar zal ook zeker mijn aukje.me-stekje gaan missen. Natuurlijk hoop ik dat jullie regelmatig een kijkje komen nemen bij Wolken en Zonnestralen. En mocht je tips hebben om het daar nog leuker te maken, dan zijn die natuurlijk welkom.

Heel erg bedankt voor al jullie bezoekjes en reacties hier. Ik heb het erg gewaardeerd en hoop je snel weer te begroeten! Dat lijkt me erg gezellig. Tot dan tellen we nog even af:

 

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Mooie momenten #11

Mooie momenten #11

De laatste mooie momenten op deze site. Komt het weer terug? Ik denk het niet. Maar dat betekent niet dat ik geen mooie momenten meer met je wil delen. Ik denk dat die gewoon voorbij blijven komen, maar dan niet op een vast moment.

Dus daar gaan we dan, voor de laatste keer. Wat waren de mooie momenten van de afgelopen week?
Mijn uitstapje met Mees naar Den Bosch was zeker geslaagd. En hoewel ik geen foto’s van de kinderen plaats, wil ik voor deze een uitzondering maken. Ik vind het namelijk wel een gezellige foto, die niet mag ontbreken in dit overzicht. Heb je trouwens al meegedaan aan de winactie?

De katten deden het weer eens rustig aan deze week, maar dat doen ze eigenlijk altijd. Wat hebben die beesten toch een lekker leventje. Alhoewel voor ons de week ook wel rustig verliep, wel druk bezig geweest met de nieuwe blog, maar dat ervaar ik ook als lekker rustig. Gisteravond was dan de uitzondering, de avond van het Intents vrijwilligersfeest. Zo’n feestje waarbij je een dag later jezelf voorneemt om geheelonthouder te worden.

Eerder vandaag, klaar om te vertrekken met de #figaro #Hipstamatic #Jane

Een foto die is geplaatst door Aukje Leermakers (@aukjeleermakers) op

Graskat #hipstamatic #hipstacat #instacats #catstagram

Een foto die is geplaatst door Aukje Leermakers (@aukjeleermakers) op

#hipstacat #hipstacats #cat #cats

Een foto die is geplaatst door Aukje Leermakers (@aukjeleermakers) op

Gezellig hoor! #Hipstamatic

Een foto die is geplaatst door Aukje Leermakers (@aukjeleermakers) op

Dit was ‘m dan, de laatste. Ik hoop je binnenkort terug te zien op Wolken en Zonnestralen. Inmiddels ook voorzien van Facebookpagina. 🙂

Als ik iets in mijn kop heb…

Als ik iets in mijn kop heb…

Als ik een idee in mijn hoofd heb, dan wil ik dat graag zo snel mogelijk uitvoeren. Als mijn rugzak versleten is, dan wil ik graag een nieuwe. Dus ging ik aan de slag en maakte een nieuwe rugzak. Zo ontstond : Wolken en zonnestralen.
De naam schoot me zo ineens te binnen en past goed bij me. In de letterlijke en figuurlijke zin. Ik vind het heerlijk om naar de wolken te kijken, maar heb soms last van figuurlijke donkere wolken die voorbij drijven. Dan moet ik op zoek naar die zonnestralen, die toch overal doorheen willen prikken.

Dus hup, registreren en een wordpress er op (Dank je wel Joris 🙂 ). Maar ik geef mezelf nog even de tijd om verder te ontwikkelen. Minder dan een week, maar dat moet toch lukken. En wat heerlijk, een helemaal lege blog. Nu nog eens goed op een rijtje zetten waar ik deze mee ga vullen. Veel zal overeen komen met hier, sommige dingen komen niet meer terug en andere dingen zijn nieuw. Fijn om over na te denken en in te gaan vullen.

Ik hoop je regelmatig te begroeten op mijn nieuwe blog. Of op de Facebook-pagina, die ik inmiddels al heb aangemaakt.
Deze week wordt afscheid nemen van deze blog, wat ook wel weer heel raar zal zijn. Maar soms is het gewoon tijd voor iets nieuws.

Een versleten rugzak…

Een versleten rugzak…

Goede voornemens voor een nieuw jaar, een leeg schriftje klaar om vol geschreven te worden of een nieuw schooljaar met een brandschone agenda. Ik vind dat heerlijke momenten, momenten van een verse start.
Waarschijnlijk is het daarom dat ik regelmatig een clean install van mijn laptop doe, mijn telefoon helemaal leeg maak of mijn vriendenlijst op Facebook eens flink onder handen neem. Gewoon wat dingen achter me laten en opnieuw beginnen. Een laptop voelt sneller, mijn telefoon voelt opgeruimd en Facebook is een stuk rustiger.

En dat gevoel begint ook bij mijn blog op te spelen. Want dat is inmiddels ook een flinke rugzak met bagage geworden en misschien wordt ie gewoon te zwaar. Is ie een beetje versleten, zitten er allerlei nutteloze dingen verstopt in verre hoekjes en zitten er onderin allemaal kruimels die er niet meer uit willen. Is het dan tijd voor een nieuwe? Want aan deze ben ik toch wel gehecht geraakt in de loop der jaren.

Maar een andere rugzak in gebruik nemen, wil natuurlijk niet zeggen dat deze dan zomaar in de prullenbak verdwijnt. Ik kan ‘m bewaren, af en toe tevoorschijn halen en er even naar kijken. Want het zal vast wel zo zijn dat die rugzak toch wel wat handige dingen had, die die nieuwe rugzak niet heeft.

Ik denk dat de beeldspraak wel duidelijk is. Misschien wordt het eens tijd voor een frisse nieuwe start. Ik ben al druk aan het nadenken, over naam, logo etc. En volgens mij ben ik er al wel een heel eind over uit. Tenminste, ik ben erg tevreden over het resultaat tot nu toe. En ik hoop het snel aan jullie te laten zien. Maar nu blijf ik natuurlijk nog gewoon hier. Met mijn eigen vertrouwde rugzak. 🙂

Kamp Vught

Kamp Vught

Vorige week bezocht de klas van Sterre (groep 7) Kamp Vught. Ik reed, met een groepje kinderen, daar naartoe en bezocht ook het Nationaal Monument Kamp Vught. Gelegen naast de Justitiële Inrichting waar mensen zijn opgesloten, omdat ze werkelijk iets hebben misdaan.
Het voelde vreemd om die zo naast elkaar te zien, zo naast de overblijfselen van een werkkamp waar vele mensen onschuldig en onder verschrikkelijke omstandigheden zijn opgesloten. En ze liggen eigenlijk niet eens naast elkaar. Want tijdens de rondleiding werd al heel snel duidelijk dat het te bezoeken gedeelte maar een heel klein onderdeel is van een veel groter geheel. Een onvoorstelbaar groot geheel, een geheel vol leed. En waar nog steeds gebouwen van in gebruik zijn. Door het leger bijvoorbeeld. Dat voelt vreemd, gooi die gebouwen toch gewoon allemaal plat, denk ik al snel. Maar nee, ik begrijp wel dat ze er nog staan.

Opdat wij niet vergeten…

Pin It on Pinterest