Het was te verwachten, onze oudste dochter die zou gaan beugelen. Zelf heb ik nooit een beugel gehad. Mijn vroegere tandarts, niet degen die we nu hebben, vond het nooit zo nodig. Toen ik het uiteindelijk wel nodig vond was mijn overbeet alleen nog te verhelpen met een kaakoperatie. Tja, dat zag ik dan niet zo zitten.

Gisteren zat onze dochter van 10 in de tandartsstoel voor, zeg maar, de voorronde van het beugelen. Ze moest happen, mocht vragen beantwoorden en werd op de foto gezet. Dat happen vond ik nog best akelig, maar het werd goed doorstaan. Al werd die groene klei en de smaak daarvan niet zo goed gewaardeerd. Nadat het happen achter de rug was, was eigenlijk het ergste voorbij.

Bij de vragenlijst werden de vragen echt aan Sterre gesteld, ik was soms de hulplijn, maar ze beantwoordde alles zelf. Ook de vraag of ze gepest zou worden als ze een beugel had werd gesteld. Ze verwacht zelf niet dat dit gaat gebeuren en ik eigenlijk ook niet. Maar dat de vraag er in zat vond ik eigenlijk wel erg goed. Want het zou natuurlijk kunnen, dat het een aanleiding is om te gaan pesten. Vooral omdat er in de klas nog niet zoveel kinderen een beugel hebben. Maar er gaan er wel steeds meer bij komen, er zitten er al een paar in hetzelfde traject, geloof ik.

Daarna maakte de tandarts nog een aantal charmante foto’s, waar haar tanden goed op te zien zijn. En na een overzichtsfoto in het röntgenapparaat mochten we al weer naar huis. Na de meivakantie mogen we terug komen. Dan horen we het behandelplan en wat voor soort beugel het gaat worden. Wordt vervolgd dus!

Pin It on Pinterest