Misschien is het wel heel handig, die prepuberteit, dan kun je er alvast aan wennen. Wennen aan de echte puberteit. Fijn dat onze oudste dochter van 10 ook meewerkt aan deze gewenningsfase. Zo kunnen we ons een beetje voorbereiden. Voor iedere pre-puber verloopt het natuurlijk anders, ieder kind is uniek.

Maar wij merken het vooral aan stemmingswisselingen en een sterke boze reactie als iets niet helemaal verloopt zoals ze graag had gewild. Die boosheid vind ik soms zo onredelijk, dat ik het lastig vind om hier goed op te reageren. Meestal stampt ze boos naar boven en laten we haar even tot rust komen. Na een tijdje ga ik boven kijken en probeer ik er rustig met haar over te praten.

Op de site J/M vind ik een paar tips van Tischa Neve. Ik zal ze hieronder even met je delen:

  • Maak goede afspraken en geef duidelijke grenzen aan. Dat is altijd belangrijk, maar zet nu helemaal de puntjes op de i.
  • Laat je kind meedenken en geef het verantwoordelijkheid. Kijk bij discussies niet alleen waar je grenzen stelt, maar bekijk ook of je je kind ergens in tegemoet kunt komen.
  • Geef uitleg over puberteit en lichamelijke veranderingen zodat je je kind geruststelt. Sommige kinderen puberen al vroeg, terwijl klasgenoten en vrienden nog niet zover zijn. Geef je kind de ruimte om hierover te praten. Je kunt het ook voorlichtingsboekjes geven.
  • Maak het niet te groot. Anders geef je je kind een vrijbrief om zich dwars te gedragen: ik ben toch een (pre)puber, die doet toch zo?
  • Maak je kind duidelijk dat hij zich mag voelen zoals hij zich voelt, maar maak tegelijk afspraken over zijn gedrag. Dus: je mag je rot voelen, maar snauwen en met deuren gooien doen we niet.

Na het lezen van deze tips zijn er wel wat aandachtspunten die voor mij naar voren komen. Zoals verantwoordelijkheid geven. Dat ik moeite heb met loslaten weet je misschien al wel. En vooral bij de oudste is dat moeilijk, omdat het ook allemaal voor de eerste keer is. Maar we merken steeds beter dat ze wel wat verantwoordelijkheid aan kan, dus wordt het loslaten wat gemakkelijker. Nu mezelf aanleren om de dingen teveel uit handen te nemen, iets minder moederen dus!

Een ander punt waar we even voor rond de tafel moeten is afspraken maken. Vooral Joris en ik moeten kijken of we met alles wel op één lijn zitten, anders wordt het alleen maar verwarrend.

Ondertussen kan ik aan de slag met het boek van Berthold Gunster, Lastige kinderen? Heb jij even geluk! Een boek uit de omdenk-serie, die ik kocht omdat ik de laatste wat moeite heb met de opvoeding van onze jongste (dat is weer een onderwerp voor een andere keer) en daar graag anders in wil reageren. Maar ik denk dat dit boek ook in de prepuberteit een hulpmiddel kan zijn. 

Een hele nieuwe fase waar we in gaan. Een uitdagende fase, waar ik wel vol vertrouwen in ga. Heb jij al ervaring met de (pre)puberteit en welke tips wil je me zeker nog meegeven?

Pin It on Pinterest