Soms komt het in me op dat ik maar weer eens aan het werk moet. Ik ben inmiddels bijna 5 jaar thuisblijfmoeder, wordt het niet weer tijd voor een baan? Mees is bijna 4, gaat na de zomervakantie naar school en dan? Tja, ik vrees dat die vraag nog veel gaat komen vanuit mijn omgeving, maar wellicht ook vanuit mezelf.

En een baan, aan het werk zijn, misschien voel ik me dan meer serieus genomen. Niet meer het moedertje dat altijd thuis is. Want ja, ik moet bekennen dat het soms zo voelt. Je zou kunnen zeggen dat ik mezelf dan niet zo serieus neem. Het is meteen zo dubbel, want ik weet hoe het is om het werken en moederschap te combineren. Dat leverde me een hoop stress en een aantal bezoekjes aan de psycholoog op. Die bezoekjes waren ook niet meer nodig na het besluit om te stoppen met werken. Er viel een last van mijn schouders toen ik wist dat ik mijn baan op kon zeggen.

Weer aan het werk?

Wil ik daar weer naar terug? En zo ja, wat moet ik dan in hemelsnaam gaan doen? Voor mijn gevoel ben ik er al heel lang uit. Mijn diploma SPH is inmiddels alweer ruim 15 jaar oud en voor het administratieve werk dat ik bijna 10 jaar heb gedaan, heb ik geen diploma. Daar komt nog bij dat ik parttime wil werken en zeker niet meer dan 3 dagen. Staat wel tegenover dat ik qua werkniveau niet zo heel veel eisen heb, ik snap dat ik niet in een topfunctie aan de slag zou kunnen. En dat wil ik ook helemaal niet. Op zich wil ik heus wel doorgroeien in een baan, of me in ieder geval verder ontwikkelen, maar een uitgebreide carrière zit niet in mijn toekomstperpectief.

En die topfunctie, die heb ik nu al wel, want als thuismanager (dat klinkt beter dan thuisblijfmoeder) ben ik hier wel degene die een hoop regelt en zorgt dat alles goed verloopt. Zowel uitvoerend als controlerend. Dat daarin niet iedereen altijd even goed meewerkt zorgt dat het een erg uitdagende functie is, waarin ik me flexibel op moet stellen. Wat dan weer mijn persoonlijke uitdaging is, erg lastig voor iemand die van structuur houdt.
Maar waarom voelt het dan soms zo minderwaardig? Waarom komt er vooral waardering als je werkt, als je voor inkomsten zorgt?

Vragen…

Het houdt me bezig, de ene tijd meer dan de andere. Het roept vragen bij me op, die ik niet meteen voor mezelf kan beantwoorden. En het geeft me een vervelend gevoel, omdat ik me dan gewoon even niet zo gewaardeerd voel als thuisblijfmoeder. Waarschijnlijk zorgt het voor een onzekerheid, die niet zozeer wordt veroorzaakt door mijn omgeving als wel door mijzelf. Genoeg om over na te denken in ieders geval.

Hoe denk jij over thuisblijfmoeders? Ben je er zelf één, koos je daar zelf voor of is het noodgedwongen? Of combineer je het, werk en moederschap. Ook dat kan een bewuste keuze zijn of is het noodgedwongen? En wat is voor jou het ideale plaatje?

Pin It on Pinterest