Een aantal weken geleden kregen we bij 52 weken anders kijken de opdracht om anonieme zelfportretten te maken. Aan de slag met selfies dus. Nou ja, onherkenbare selfies. Zelf maak ik niet zo vaak selfies, in ieders geval niet van mezelf alleen. Nu moest het dus, maar wel onherkenbaar.

En, zoals bij zowat elke opdracht bij 52 weken anders kijken suddert het nog even door. Dus ook weken later maak ik nog foto’s, die thuis horen bij een paar weken geleden. Zo ook vorige week bij Beeld en Geluid waar ik een weerspiegeling van mezelf tegen kwam.

beeldengeluid-04117

Het voordeel van selfies is wel dat je zelf ook nog eens op de foto komt. Ik ben meestal degene die met de camera loopt, dus alles en iedereen wordt vastgelegd, behalve ik. En hoewel ik zelf niet zo op de foto hoef, vind ik het ook wel jammer. Natuurlijk heb je je herinneringen aan allerlei uitstapjes, maar als je terug kijkt naar de foto’s van de betreffende uitstapjes dan ontbreekt er dus iemand. En dat ben ik.

Zo, dat klinkt meteen wel heel deprimerend, toch is het wel iets om even bij stil te staan. Dus, bij het eerstvolgende uitstapje ga ik ervoor zorgen dat ik zelf ook op de foto kom. Dus toch selfies maken of de camera eens aan een ander geven. Nou ja, dat vind ik dan weer lastig, want ik vind het te leuk om zelf foto’s te maken. Zal ik het resultaat met jullie delen?

Pin It on Pinterest