In deze blog wilde ik terug kijken op mijn verjaardag tien jaar geleden. Mijn 27ste verjaardag vierde ik terwijl ik zwanger was van Sterre, voor de laatste keer zonder kinderen. En nu vier ik mijn 37ste verjaardag met 3 kinderen om me heen. Dat is al een verjaardagskado op zich.

Maar afgelopen week had ik weer zo’n dag. Zo’n dag dat mijn hoofd overliep en ik voor mijn gevoel mezelf voorbij loop. Dat heb ik vaker, dat gebeurt me maandelijks. Ik kan het mezelf ook moeilijk maken, ik ben er erg goed in om van alles te willen doen. De perfectionist in me vind het dan ook alleen maar goed als het perfect gebeurt. Alleen hoeft niet alles perfect. En ook niet alles hoeft.

Ik ging de challenge om 365 dagen te bloggen aan, omdat ik mijn blog op een hoger plan wil brengen. Meer bezoekers, meer mogelijkheden. Maar dat gaat me zoveel tijd kosten, tijd die ik niet heb. Of tijd die ik op een andere manier wil besteden? Want wat levert dat me op? Waardering van anderen, van mensen die ik niet persoonlijk ken? Moet ik dat niet gewoon dichterbij zoeken, in mijn eigen gezin, in mijn eigen omgeving?

Dus zo creëer ik een soort mijlpaal op mijn 37ste verjaardag. Ik ga er mee stoppen, met het bloggen. Natuurlijk verdwijn ik niet online. Maar dit stukje van mij wel. En het is een hele stap, maar het voelt als de juiste. Bedankt voor de fijne tijd…

Pin It on Pinterest