Je kent het wel, van die idyllische plaatjes van gezinnen samen in het bos. Vooral zo met de sneeuw, want dat maakt het plaatje extra bijzonder. En zondagochtend is daar natuurlijk een erg mooi moment voor.
Dus gingen we op pad, met z’n 5-en. De ochtendzon, de witte sneeuw, een stoere man die de slee trekt met daarop 3 kinderen. Het zorgde voor een mooi plaatje. Voor eventjes….

Want zodra we een beetje in de buurt kwamen van het bos, kreeg Benthe ontzettende buikpijn (nee, niet door het bos) en wilde naar huis. De buikpijn was flink, de tranen liepen over haar wangen. Met het bos in zicht besloot Joris met haar naar huis te gaan. Ik zou met Sterre en Mees nog even verder gaan.

We waren nog geen 100 meter onderweg of Mees had besloten dat hij alleen nog maar gedragen wilde worden. Dat vond ik geen goed plan. Hij kan gemakkelijk lopen of op de slee, maar geen van beide was een goede optie. Daar kwam ook nog eens bij, dat Mees weigert om zijn wanten aan te doen. Dus werden zijn handen kouder en dat draagt niet bij aan opgewekt humeur. Nou ja, dat opgewekte humeur was sowieso al ver te zoeken.

Echt, we stonden aan de rand van het bos, het pad al in zicht en we zijn naar huis gegaan. Dat was nog een hele onderneming met een peuter, die alleen maar gedragen wil worden en koude handjes heeft. Joris was inmiddels thuis gekomen, heeft Benthe op bank geïnstalleerd en is onze kant weer op komen lopen.

Dat was dan onze idyllische zondagochtend in de sneeuw. Om het met Sterre dan maar een beetje goed te maken zijn we met de slee boodschappen gaan doen. We namen een omweg door het park en genoten daar toch nog even van de sneeuw.

Paard in de sneeuw
Lindepark Oisterwijk

Pin It on Pinterest