De laatste dagen verloopt het slapen van Mees weer niet helemaal soepel. Het naar bed gaan, gaat gepaard met heel veel huilen. Dat begint soms al als je het woordje ‘slapen’ alleen maar noemt. De tranen springen dan al in zijn ogen. Het lijkt verlatingsangst te zijn, dat lijkt ons tenminste de meest logische verklaring. En als we hem dan na 22 uur voor de zoveelste keer in bed leggen, gaat hij meestal wel slapen.

Maar dan is het ’s nachts 2.30 uur en wordt hij weer huilend wakker. Het stomme is, dat het dus iedere keer om 2.30 uur is. En we hebben geen idee hoe dat nu kan, steeds diezelfde tijd. Ik begin me zelfs af te vragen of er in het huis ooit iets gebeurd is om 2.30 uur. Tja, je moet toch iets bedenken?
Het gevolg van zijn nachtelijke avonturen is wel dat hij tussen ons in ligt en daar meteen weer verder slaapt. Mees heeft het wat dat betreft goed voor elkaar, ik geloof niet dat die meiden zo vaak tussen ons in hebben gelegen.

Om 7 uur is meneer weer helemaal wakker en klaar om naar beneden te gaan. Want uitslapen na zo’n korte nacht, dat vindt Mees echt niet nodig.

Pin It on Pinterest