Gisteren bij mijn ouders heerlijk gebarbecued. Zoals waarschijnlijk wel meer mensen hebben gedaan. Tijdens het eten kwamen op het onderwerp: ‘mijn muzieksmaak in mijn puberteit’. Ik zat toen namelijk in mijn rave-periode. En die cd’s lagen nog steeds bij mijn ouders. Dus de cd’s tevoorschijn gehaald en eens een liedje opgezet. Klinkt nog steeds wel geinig, maar hoort toch niet meer zo bij mij. Ik heb ze wel mee naar huis genomen en hier in de kast gezet. Want het is toch wel een stukje van mijn eigen geschiedenis.

Ik zit nog in het welkomstgedeelte van ‘Klassieke muziek voor dummies’. Maar ik ben al wel een luistertip tegen gekomen. Die zijn wel handig, want zo kom je met verschillende klassieke muziekstukken in aanraking en kan ik voor mezelf bepalen wat ik wel en niet mooi vind. Dus nu zit ik te luisteren naar De Vier Jaargetijden van Antonio Vivaldi. Lekker rustgevend is het wel. Dus dit kan op het lijstje van mooie stukken.

Vanmiddag hoorde ik de brievenbus klepperen en vol verwachting rende ik naar beneden. Ik vind dat altijd wel spannend, post krijgen, maar meestal is het op maandag niet meer dan een saaie reclamefolder. Deze keer niet! Er lag een kaartje op de deurmat, helemaal uit Boston! Marieke, mijn vriendinnetje en tevens getuige, is daar nu op vakantie. Super lijkt me dat! Ik ben benieuwd naar de foto’s en de verhalen als ze weer terug is.